02 jul Verslag Zeewaddentocht 2026
Weekje naar de Wadden: ZeeWaddenTocht (22 mei – 29 mei)
Voor mij de eerste waddenervaring, als opstapper bij Peter, op de Swaen. Planning is Vlieland en Texel aan doen, dus voor ons: van thuishaven Hoorn naar Makkum. Daar verzamelt het gezelschap van 3 andere Vega’s (Freeja, Anjinsan en Four Winds) en wordt in hotel Prins het gezellige palaver gehouden voor het vaarplan.
Eerst naar Harlingen via Kornwerderzand, de Anjinsan blijft op het IJsselmeer. 2 Bft tegen maar stroom mee. Zeetochten zijn niet altijd zeiltochten merk ik. Aangelegd in het centrum van Harlingen, 3 dik gestapeld, maar het sfeervolle Harlingen is het bezoeken waard.
Wil je over de wadden dan vroeg uit je bed! Strak 7:15 uur varen we uit. Met een te bezeilen wind en stroming varen we 4 à 5 knopen. Ik zie boten in allerlei soorten en maten, droogvallende schepen met zwemmende opvarenden en ineens zie ik een zeehond die vlak voor de boot met zijn kopje eigenwijs uit het water steekt. Ik raak niet uitgekeken.
Even langs de Richel en daar …. is Vlieland, waar we met drie Vega’s naast elkaar gaan liggen. Om af te koelen lopen we naar de vloedlijn, lekker met de voeten in het water en ’s middags een duik in het water in de haven.

Vlieland moet je verkennen met de fiets, het werd een tandem, dat was voor mij even wennen! Heuvel op heuvel af via schelpenpaadjes, er werd gezongen om heuvelop te komen: naar het Posthuis voor de lunch en naar Vliehorst, waar we tegen werden gehouden met de rode vlag vanwege de militaire oefeningen, dan maar de Vuurtoren nog even bezichtigen.
De volgende stap naar Texel: 7:15 uur vertrek, pilletje alvast tegen zeeziekte, want we gingen buitenom dus over de Noordzee. De Swaen had er geen moeite mee, gereefd zeil en snelheid van 6 knopen. En Peter had er ook geen moeite mee, dus rif eruit, maar toen ging het behoorlijk scheef, losse spullen rolden door de boot!
Dat was minder erg dan een vastzittende grootzeilval toen we de haven van Oudeschild naderden. ‘In het uiterste geval snij ik de val door’ schreeuwde Peter, ‘maar dan kunnen we niet meer zeilen’. Dat gaf mij kracht om, aangelijnd met een lifeline, de muurvast om de lier gedraaide val los te wrikken met een schroevendraaier. Pfff, gelukt, best trots op mijzelf.
Na 9 uur zeilen dus aangekomen op het frisse Texel, Oudeschild. Net als de 10 kleine negertjes waren we nu met twee Vega’s. Helaas had de Four Winds even andere bezigheden en zagen ze later weer in Den Oever. Mijn man Axel kwam nog even langs op Texel, een flitsbezoek want om ’s middags zeilden wij alweer naar Den Oever.
De tocht naar Den Oever was spannender dan verwacht! Wij zaten op een gegeven moment bijna aan de grond, gingen snel op motor en overstag maar daar kwam een Grinza aangevaren, met voorrang! ‘We hadden bijna de voorpagina gehaald’ riep ik tegen Peter, ik vond het heel spannend. Verder in het Vissersgaatje gelaveerd, goh, wat is dat hard werken!

Samen met de Freeja en Four Winds de Zeewaddentocht gezamenlijk afgesloten in de ‘Dikke Bries’ waar ik onder gezang gekroond ben als ‘Zeekoningin’, aangezien ik ben ingewijd in het Zeewadden-gebeuren.
Volgende dag iedereen uitgezwaaid en na een half uur bezig geweest met het hijsen van het grootzeil bleek er toch wel erg weinig wind en restte ons de IJsselmeer-muggen en een frisse duik in het water. Maar niets is veranderlijker dan het weer. Vóór Enkhuizen al dikkere wolken en enige regen welke na de sluis op het Markermeer over ging in hagelbuien en onweer. Oh, had ik mijn nieuwe zeilpak maar meegenomen!
Toch … ik heb er enorm van genoten. We hebben gelachen en gezongen, super lieve mensen ontmoet, mijn man heeft mij deze ervaring met Peter op de Swaen gegund, het was een week om nooit meer te vergeten!
Renske van Amstel, Opstapper op de Swaen, V3038
