De Freeja naar de IFR 2026 in Travemünde

De Freeja naar de IFR 2026 in Travemünde

Aanloop naar de Noord- en Oostzee

Het idee om met een groep Albin Vega’s naar de International Friendship Regatta (IFR) in Travemünde te varen, ontstond al ruim voor vertrek. In Huizen kwamen we een aantal keer bij elkaar om de tocht voor te bereiden. Jan en Iteke van de Stormer, ervaren Denemarken-gangers, deelden hun kennis over de route, het weer en wat ons onderweg te wachten stond.

Het plan was om met zeven Vega’s te vertrekken: Freeja, Swaen, Stormer, Thor, Triton, Chinook en Oploper. Helaas moest Oploper vanwege een knieblessure van de schipper afhaken. Uiteindelijk zouden dus zes Vega’s de tocht maken.

Voor Helgert en mij begon de reis al vóór de gezamenlijke start in Lauwersoog. Met Freeja vertrokken we vanuit Blocq van Kuffeler, op weg naar Friesland. Natuurlijk moest er eerst nog even langs de bakker. Freek had bij Helgert gevulde koeken en zuurdesembrood besteld. Een goede voorbereiding is tenslotte het halve werk.

Via het IJsselmeer, Enkhuizen en Lemmer voeren we Friesland in. De wind werkte soms mee en soms helemaal niet. Bij gebrek aan wind werd de motor gestart. Ook de Langweerderbrug leverde de eerste wachttijd op. In Leeuwarden kwamen we Jan en Iteke weer tegen. Jan was druk bezig met een probleem aan de achteruit van de Stormer en had daarbij een indrukwekkende gereedschapskoffer paraat. Even later was het probleem opgelost.

Lauwersoog naar Helgoland

In Lauwersoog kwamen de zes Vega’s bij elkaar. Vanaf dat moment waren we echt een vloot. De dagen werden gebruikt voor de laatste voorbereidingen. Diesel, water, olie, accu’s, navigatie en marifoons werden gecontroleerd. Zoals gebruikelijk bij Vega’s was er ook altijd wel ergens iets te sleutelen.

En toen was er nog het weer. De voorspelling voor de Duitse Bocht was aanvankelijk bepaald niet uitnodigend: windkracht 6 en golven tot ongeveer drie meter. We besloten daarom nog even geduld te hebben. Na uitgebreid overleg en meerdere keren de weersverwachting te hebben bekeken, kwam uiteindelijk het verlossende besluit: we gaan.

Op weg naar Helgoland kregen we eerst redelijk rustig weer. Maar gedurende de tocht nam de wind toe en kregen we steeds meer zee. De Vega’s bleken zich uitstekend te houden. Er werd gezeild, gewacht, gegeten en geslapen — voor zover dat laatste lukte. Op Freeja had Helgert het wat moeilijker met de golven, terwijl Freek gelukkig nergens last van had en gewoon de noodzakelijke werkzaamheden kon uitvoeren.

De nacht op zee was indrukwekkend. De snelheid liep door wind en stroom soms flink op. Af en toe zagen we de snelheid over de grond oplopen tot boven de tien knopen. Voor een Albin Vega van acht meter is dat toch een ervaring.

En toen kwam Helgoland in zicht. De eerste grote etappe zat erop.

Van Helgoland naar de Oostzee

Na een rustdag op Helgoland vertrokken we richting Tönning. Met een stevige wind en behoorlijke golven was het opnieuw prachtig zeilen. De Vega’s liepen mooi en bewezen maar weer eens dat ze veel meer kunnen hebben dan hun bescheiden afmetingen doen vermoeden.

Via de Eider ging het vervolgens landinwaarts. Dat betekende vooral: bruggen en sluizen. Heel veel bruggen en sluizen. De groep functioneerde inmiddels als een goed geoliede machine. Iteke hield veel van de planning en communicatie rond bruggen en sluizen in de gaten en de boten wachtten waar nodig op elkaar.

Na een lange dag van 13 uur varen bereikten we het Kielerkanaal en uiteindelijk Rendsburg om daarna zonder veel discussie richting douche en bed te verdwijnen.

Van Rendsburg ging het via het Kielerkanaal richting Kiel en daarna eindelijk de Oostzee op. In Wendtorf sloten ook een Deense boot zich bij ons aan. De groep werd daarmee steeds internationaler — precies zoals het bij de IFR hoort.

Richting Travemünde

Via Heiligenhafen voeren we verder naar Neustadt. De ene dag was het heerlijk voordewind zeilen, de volgende dag moesten we kruisen. En zoals iedere zeiler weet: achteraf is altijd duidelijk welke overstag de verkeerde was. Op een gegeven moment draaide de wind en profiteerden andere Vega’s daar beter van. Vooral Chinook en Thor deden het uitstekend. Thor wist ons zelfs voorbij te zeilen terwijl wij al een uur op de motor voeren. Tja verschil moet er zijn…

Na Neustadt was het nog maar een korte etappe naar Travemünde. De Vega’s werden versierd met vlaggen en kleuren en voeren zo, keurig in kiellinie achter Jan en Iteke, de haven Baltica Marina binnen. En daar lagen ze:17 Albin Vega’s uit Nederland, Duitsland en Denemarken. Het doel van onze tocht was bereikt.

De IFR

De ontvangst in Travemünde was warm en uitstekend georganiseerd. Er was een uitgebreid buffet en we kregen het programma voor de komende dagen te horen: de Passat, een fietstocht, Lübeck, een fun-regatta en natuurlijk de echte wedstrijd. De IFR bleek veel meer dan alleen een zeilwedstrijd. Het was vooral een ontmoeting van Vega-zeilers uit verschillende landen. Er werd gevaren, gefietst, gegeten, gedronken en vooral veel gepraat.

Bij de funregatta werd het bij ons toch nog serieus. Ik zou aanvankelijk niet meedoen maar omdat Janneke eerder arriveerde dan verwacht, konden wij alsnog aan de start verschijnen. Helgert voer mee, evenals Janneke en zelfs onze hond Vivo. Een bemanning waarvan je vooraf niet onmiddellijk zou zeggen dat die voor een topklassering zou zorgen. Toch werden we vierde van de zestien.

Daarna volgde de echte regatta. Ik stuurde en bediende het grootzeil, Helgert nam de fok voor zijn rekening. De start verliep goed en we konden prima meekomen. Helaas nam de wind later sterk af en besloot de wedstrijdleiding de wedstrijd voortijdig af te korten en wij helemaal. Maar dat mocht de pret niet drukken.

Tot ziens Travemünde

Na een laatste gezamenlijk diner en de prijsuitreiking kwam zondag het onvermijdelijke afscheid. De Vega-vlag werd gestreken, er werd geknuffeld en bedankt en daarna vertrok iedereen weer zijn eigen kant op.

Als we terugkijken was de IFR natuurlijk het doel van de reis. Maar eigenlijk begon het avontuur al in Huizen, met de eerste plannen en verhalen van Jan en Iteke. Daarna volgde de tocht met Freeja vanuit BvK naar Lauwersoog, het verzamelen van de Vega-vloot, de oversteek naar Helgoland, de Eider, het Kielerkanaal en uiteindelijk de Oostzee.

Onderweg waren er wind en golven, bruggen en sluizen, technische problemen, verkeerde overstagmanoeuvres, goede maaltijden en vooral veel plezier. En dat is misschien wel precies wat de Albin Vega zo bijzonder maakt. Niet alleen dat een boot van acht meter, en oud genoeg om inmiddels als klassieker te gelden, zonder veel moeite de Noordzee en Oostzee oversteekt. Maar vooral dat je met zo’n boot onderweg zoveel mensen ontmoet. De wedstrijd duurde een paar uur. De reis naar de IFR en de vriendschappen eromheen waren echter het belangrijkste.

En de Freeja?

Die ging nog 3 weken met ons, Freek, Janneke en Vivo, de Oostzee op. Waarna ik met nieuwe opstapper Koen weer terug naar de eigen haven ben gevaren.

Missie geslaagd.