17 sep Verslag IFR 2026, naar Travemünde en verder
De zeiltocht met Vegavrienden naar Travemünde, de IFR, een rondje Denemarken en een flinke dosis positiviteit
Van de spannende tocht in de Duitse bocht tot motorproblemen onderweg
De reis naar de Internationale Friendship Regatta (IFR)
De lange zeilreis via de Duitse Bocht naar Travemünde aan de Oostaee begint
natuurlijk met een goede voorbereiding v.w.b. navigatie, veiligheids, tochtplanning en fourage aan boord. Maar bij ons begon de reis ook met wind. Veel wind. De tocht naar Helgoland, met wind van 16 tot 25 kn, weliswaar backstag, duurde zo’n 22 uur. Dus dat was hard werken want de golven waren metershoog!!
Zo’n nacht met constant in beweging, slingeren en stampten, lichtjes van passerende óf ankerende grote boten die je niet meteen thuis kunt brengen vergeet je niet gauw!
Eenmaal in Helgoland voelden wij ons best wel tof en stoer; dat we dit allemaal ‘overleefd’ hebben! En heel veel respect voor Jack (Chinook) die de overtocht solo heeft gedaan (samen met zijn stuurauto-maatje).

Screenshot
We vormden een gezellige groep en hadden prettig contact met elkaar, ook tijdens de zeilreis. Onderweg gebruikten we een vooraf door Freek (Freeja) ingestelde marifoonroepgroep, waarmee we op een eigen frequentie met elkaar in verbinding bleven. Dat werkte uitstekend. We konden posities uitwisselen en gewoon even horen hoe het met de anderen ging. Zo ontstond er al tijdens de reis een gevoel van samen onderweg zijn, ook al voer iedere boot op zijn eigen koers. De opluchting en gezelligheid zie je ook op de foto waarbij we allen de volgende ochtend bij Renske en Peter voor koffie, Baileys en lekkers werden ontvangen.

Het eiland Helgoland is een verhaal op zich. Niet alleen door de bijzondere historie (museum en wandelroute) maar ook voor de natuur beslist een bezoek waard. Zie de foto’s van de rode rotsen en de grote aantallen Jan van Genten met hun schattige jongen die de hele zomer daar verblijven voor ze kunnen uitvliegen.

Vanaf Helgoland ging de reis verder naar Tönningen met onderweg opnieuw stevige bakstagwind wind en de golven die nog stonden. In het lieve haventje van Tönningen waar nog eb en vloed is, zakten we lekker met de kiel in de modder. Moni, moeder van Joran (Thor), die als opstapper ontzettend heeft genoten van de ruige tocht tot dan toe, ruilde daar haar plek vader Fred.
Na Tönningen een heerlijk slingerende Eider met prachtig landschap, dus weer even gewoon rustig genoten. In één dag door naar Rendsburg was een prestatie wat ons lukte door alle bruggen en sluizen via de marifoon op tijd open te laten zetten. Dat was mijn leuke klus! Vervolgens ging de reis verder Wendtorf, Heiligenhafen en Neustadt. Iedere etappe met telkens weer nieuwe indrukken, gezelligheid en soms ook nieuwe uitdagingen waarover later meer. Wat deze aanbrengtocht bijzonder maakte, was de onderlinge vriendschap onderweg.
Een warm welkom in Travemünde

In Travemünde werden we hartelijk ontvangen door Vegavrienden uit Duitsland, Zweden en Denemarken. Een heerlijk ontvangst: er werd begroet, bijgepraat en gelachen alsof we elkaar gisteren nog hadden gezien. De verschillende talen liepen door elkaar bij de gesprekken over elkaars aanbrengtocht en wel en wee. En natuurlijk een kijkje bij of in elkaars boot. Want de ene Vega is de andere niet.
We hadden zes zonnige dagen. Dat alleen al was een cadeautje. Een van de uitstapjes bracht ons naar de viermaster Passat, een grote bark met een lange geschiedenis.
Ook maakten we een fietstocht in de verbazingwekkende mooie omgeving naar Sea-life. Een ander hoogtepunt was de luxe boottocht via de Trave naar Lübeck, een mooie combinatie van varen en uitstapje naar de historische Hanzestad met het Hanzemuseum.
Natuurlijk werd er tijdens de IFR ook gezeild. Er waren twee zeilwedstrijden: een ‘for fun’ en een voor de twee-jaarlijkse One-Design competitie waarbij een duidelijk verschil was met vroeger, toen er strakke klasseregels werden gehanteerd. Nu was de aanpak losser, te los voor de meer fanatici. Dat leverde natuurlijk de nodige nabesprekingen op.
Resultaat was uiteindelijk een prijsuitreiking met een goed resultaat voor Nederland: de vierde (Thor), tweede (Chinook) en eerste (Stormer) plaats. Na een heerlijk regattadiner en natuurlijk de hartelijke dankwoorden, plus o.a. kaas, tulpen en Berenburg, voor het organiserend committee van Duitsland voor een geslaagde IFR. 
Op eigen koers: rondje Sjælland

Na de Vegabijeenkomst koos iedereen een eigen richting. Jan en ik besloten samen koers te zetten richting het grote Deense eiland Sjælland. Dat werd een afwisselende reis met hele lange zeildagen, waarop we flink wat afstand aflegden, maar ook wat korte trajecten als het zo uitkwam. En zoals vaak gebeurde deze zomer: (te) veel wind en als je een doel hebt: meestal wind tegen.
Een van de eerste hoogtepunten was het kleine haventje van Klintholm. Dit om de prachtige, witte en hoge krijtrotsen van Møns Klint te bezoeken en in de mooie omgeving te wandelen. Prachtig, echt de moeite waard.

Daarna via Dragør naar Kopenhagen. ’s Morgens vroeg bemachtigden we een plaats in de stad zelf, haventje Langelinie, pal naast de bekende Zeemeermin!
Sightseeing in de stad en naar het design museum. Freek en Janneke (Freeja) kwamen er ook en konden heerlijk met hond Vivo lopend de stad in.
Vanuit Kopenhagen gingen we verder naar Hummelbæk, waar we het prachtige moderne museum ‘Louisiana’ bezochten.
Na dagen waarin wind, koers en havenplaatsen centraal stonden, stonden we ineens tussen verrassende kunst. Dat maakte je reis rijker.
Helsingør was een volgende stop. Een maritieme omgeving met geschiedenis. Het is een prettig ritme op reis: aankomen, ontdekken, terugkeren naar de boot en de volgende dag weer verdergaan. Dit keer was de zuidenwind onze vriend.
Maar … toen we de wind nodig hadden omdat de motor het begaf … hebben we 112 moeten bellen en zijn we tegens zonsondergang door de marine van het nabijgelegen oorlogsschip (!!) gered, gesleept naar het vissersdorpje Havnebyen.
Achteraf een leuk en waardevol gebeuren. In de benodige 5 dagen in Havnebyen merk je hoe lief en hulpvaardig Denen (kunnen) zijn en hoe handig Jan is met alles onder de kuipvloer. Maar daarover later meer.
De route voerde ons vervolgens via Kerteminde en Svendborg naar Søby. De route tussen Tåsinge en het ‘vaste’ land van Sjælland vind ik altijd heel mooi om door te varen qua natuurbeleving en schattige huisjes. In Svendborg lig je nagenoeg midden in de gezellige en bezienswaardige stad. En naar Søby zeilden we tussen de eilandjes van de door UNESCO erkende bijzondere archipel-eilanden van Zuid Funen.
Vanaf Søby ging de reis richting de Kielerfjord. Daarmee kwam het einde van het rondje Sjælland in zicht. Iedere etappe had zijn eigen karakter en juist de afwisseling maakte de reis zo geslaagd. Maar … de Oostenwind stond in de weersverwachting dus snel naar Cuxhaven!
De terugreis verliep via Cuxhaven en Lauwersoog naar thuishaven Huizen. De eerste sprong in 24 uur, op de motor, zonder kleerscheuren. En daarna voor ons gevoel … vakantie! Geen rechte lijn naar huis maar lekker genoten van ons eigen land want onze natuur en stadjes zijn toch ook wel pareltjes!
Wel en wee aan boord
Naast wind en zon speelde techniek een belangrijke rol tijdens de reis. Nog vóór de grote tocht kregen we bij Warga en Leeuwarden te maken met problemen rond de verstelbare schroefbladen. Dat was niet bepaald het soort voorbereiding waarop je zit te wachten als je een lange zeilreis voor de boeg hebt.
Dus kuipluik los en de as weer vastzetten zoals de bedoeling. Maar dat betekent wel eerst alles los in het combihuis en het hele assenstelsel weer vastzetten.
Later volgde in Neustadt zo’n zelfde reparatie en dan onder een zonnescherm die fungeerde als paraplu voor de driesel regen. Zo fijn dat Jan specialist is in het dubbele-assige systeem.
In Travemünde het volgende klusje. Het grootzeil wilde niet meer helemaal omhoog, dus mast naar beneden. Bleek dat de twee vallen op dezelfde rol terecht waren gekomen, dus te veel weerstand. Dan toch ook maar meteen het defecte top-navigatielicht doormeten en vervangen want die was ook in staking gegaan.
De grootste technische uitdaging ontstond toen de motor problemen gaf en we naar Havnebyen werden gesleept. De dorpsgemeenschap van Havnebyen hielp ons vervolgens op een manier die we niet snel zullen vergeten. Een nieuw lager werd samen met een Deen van elders gehaald. Een ‘gesmolten’ borgring hield nog het meeste op en is via via op een zondag toch bemachtigd. Hoeveel vrienden kun je opeens hebben in zo’n afgelegen dorpje!
Later kregen we nog een motorstoring door lucht in de dieselleiding. Ook dat probleem kwam niet op het ideale moment, maar inmiddels waren we ervaren geworden in gezamenlijk improviseren.
Vraag niet wat ik van al dat ‘wel en wee’ vind. Maar Jan blijft altijd wel positief, zo van: ‘dit lossen we ook wel weer op’. En dat doet hij dan gelukkig ook!
Iteke van Balen, Stormer V 3271